In mijn naxefviteit dacht ik dat het niet zoveel kwaad kon. Niet na xe9xe9n keer. Dat kon haast niet. Tuurlijk, als je het vaak doet, dan wel, dan krijg je wel bijwerkingen, maar pas als het wekelijks is, of bijna dagelijks. Ja, dat heeft natuurlijk gevolgen, dat kan niet missen, spreekt voor zich. Toch?. Ernstige gevolgen. Maar xe9xe9n keer, dat zou toch niet zoveel kwaad kunnen? Nou, ik dacht dus van niet. It proved me wrong.

Waar ik normaal uitslaap tegenwoordig – het is niet voor niets vakantie! – stond ik nu al vroeg onder mijn hoogslaper. Zachtjes sloop ik door het huis. Gelukkig was er maar xe9xe9n huisgenoot. Die ene die bijna nooit ergens wakker van wordt. Van de andere drie zijn er twee lichte slapers en van de derde weet ik het eigenlijk niet zo goed. Die ene huisgenoot werd, precies zoals ik had verwacht, niet wakker van mijn gerommel op de vroege ochtend. En al was ze wel wakker geworden. Ze had me toch niet kunnen tegenhouden. Met haar zere been.

Vroeg trok ik de deur achter me dicht. De container stond nog buiten. Was nog vol ook. Ik besloot dat ik die wel als ik terug kwam binnen zou zetten. De winkelstraat was nagenoeg leeg en ik gedroeg me zo gewoon mogelijk terwijl ik naar mijn fietsenschuurtje liep. Het schuurtje stond vol. Maar mijn fiets stond er niet. Hij stond ook niet buiten. Ik raakte bijna in paniek, mijn fiets. Mijn mooie, goede, trouwe, al acht jaar of langer meegaande fiets. Mxe9t ligstuur. Gejat! Met een gezicht vol verwarring liep ik naar het steegje. Daar dan misschien? Nee. Ook niet.

Een goed begin van de dag. Net deze ene dag word mijn fiets gejat. En ik mxf3xe9t op tijd zijn. Lopend kan ik dat al niet meer redden, maar een andere optie is er ook niet dus ik zette de pas er goed in. Terwijl ik mijn dunne zomerjas uitdoe omdat die te warm blijkt voor snelwandelen ben ik blij dat ik de route goed in mijn hoofd heb geprent en het telefoonnummer dat ik heb gekregen van de onbekende vrouw heb genoteerd. Met een dringende blik had ze het me nog zo duidelijk gezegd: "Je mxf3xe9t op tijd zijn. Niet te vroeg, niet te laat. Maar mxf3cht er iets mis gaan, dan bel je." en met een frons vervolgde ze: "Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk." Ik had braaf geknikt en gedacht: "Ha, als ik op tijd moet zijn dan ben ik dat ook. Altijd"

Nu draaide ik met het zweet op mijn voorhoofd het nummer dat in mijn agenda stond gekrabbeld. Al lopend bijna niet te lezen, maar ik kon niet stoppen. Elke seconde tijdverlies was een seconde teveel. Het duurde lang voor er werd opgenomen, de naam was onverstaanbaar. "J-ja, hallo, met Lyanne… euh, het euh… spijt me, maar ik ben wat later… Mijn fiets is gestolen ben ik bang."

De reactie viel me mee. Hoewel het wel vervelend was. Of dat op de fiets sloeg of op mijn late verschijnen was niet duidelijk. Niet veel later, 5 minuten nadat ik aanwezig had moeten zijn, belde ik aan. Door de intercom klonk alleen een kort: "Ja." De lift ging tergend langzaam, maar bracht me waar ik zijn moest. Met een blik over Kampen liep ik de galerij af terwijl ik met mijn andere oog de huisnummers in de gaten hield. Dit huis moest het zijn. Een stenen herdershond keek me aan door het raam en ik belde aan. Een oudere dame deed open: "Ach, dat viel toch best wel mee ja?" zei ze vriendelijk en ze liet me binnen. Ik stelde me beleefd voor en keek rond. Een keurig huisje. Geen krant lag scheef, geen stoel was niet aangeschoven.

Nu zou het beginnen. En ja hoor, ik kon meteen aan de slag. Eerst alles zuigen, daarna koffie, dan alles dweilen, ramen lappen en kozijnen afnemen. Drie uur later zat het er op. Mijn eerste dagje werken thuiszorg. Thuis gekomen zette ik de container binnen, de wasmachine aan en plofte ik voor mijn computer. Ik trok mijn shirt uit, het was warm. In het hemd dat ik er onder aan had zaten wat vlekken. Mijn donkere spijkerbroek verving ik voor een trainingbroek. En toen ging het mis. Ik liep nog eens naar de badkamer en zag de grote schimmelvlekken op alle muren. Hadden we daar niet iets voor? Ik had wel eens zoiets zien staan. Gebruikt ook. Het vlekte, eerst de badkamer maar leeg dus. De hele badkamer in de chloorlucht gehuld tot er geen vlekje schimmel meer over was. Toen de vloer schoon. En omdat ik toch bezig was de wastafel ook maar en meteen ontstopt.

Ondertussen was de wasmachine klaar en kon er een nieuwe was in. Zo ging het de hele dag door. En nu zit ik hier. In het zweet mijns aanschijns, op een kamer die bijna opgeruimd is, stinkend naar chloor. Exe9n dagje thuiszorg. Ik had niet verwacht dat de bijwerkingen zo ernstig zouden zijn: Een vxe9xe9xe9xe9l schoner huis.

Mijn moeder zou me eens moeten zien.

Het was laat en we zaten nog op soos. Vier aan de ene, ik aan de andere kant van de bar. We probeerden een nieuwe variant van poker uit. Een glas whiskey erbij en het gros van de lampen uit. Ouderwets genieten.

Hij kroop een beetje weg in de grote, ouderwetse stoel en stak zijn gebruikelijke after-dinner sigaret aan. Als altijd inhaleerde hij diep en hield zijn adem even in, legde zijn hoofd in zijn nek, sloot zijn ogen en blies met een gelukzalige zucht de rook weer naar buiten. Elke trek aan zijn sigaret was het datzelfde ritueel. Bij elke trek opnieuw leek het alsof hij al jaren had gesmacht naar deze ene sigaret en dat hij hem nu eindelijk had.

Na een paar trekken tikte hij de askegel dan af in het bierflesje dat op de donkere, houten stoelleuning stond, naast de kop sterke koffie. Na de sigaret begon hij altijd aan zijn koffie. Koffie hoort na het eten en moet zo heet mogelijk gedronken worden. En na de sigaret.

Hij trok zijn laptop op schoot. Als hij niet dronk of geen rook uitblies was zijn gezicht niet te zien achter het scherm. Af en toe hoorde je hem wel. Een diepe zucht, onverstaanbaar gemompel. Tekenen dat het allemaal niet zo lukte.

En als het dan wel lukte klonk er een kort 'ah!' en draaide hij zijn laptop om. "Kijk! Dit bedoel ik." En dan kijk je, lach je en hij verdwijnt weer achter zijn laptop.

Er moest weer eens geblogd worden. En ik vond een oud, onafgemaakte blog. Geniet er van met dit regenachtige weer.

Waar ik ook kijk vandaag en wat ik ook hoor. Het is allemaal: "Het leven is zo slecht nog niet." De zon schijnt, het is meivakantie, de bikini's, zwembroeken en grote handdoeken kunnen weer onder het stof vandaan, de werkgever en studie mag even vaarwel gezegd worden en Nederland geniet. En nog niet eens een beetje stiekem ook. Brede grijnzen, zingende mensen… En wie boos kijkt krijgt een opbeurende glimlach.

Prima. Tuurlijk. Wat wil je anders, het xeds ook fantastisch weer. En ikzelf heb me er ook schuldig aan gemaakt: in het zonnetje op het strand liggen. De kleine stukjes huid die ik over heb geslagen bij het insmeren met zonnebrandcrxe8me zijn in plaats van glanzend wit nu stralend rood, sproeten tieren welig en de wereld ruikt naar zonnebrandcrxe8me en after sun.

Maar, waarom is de wereld, het lxe9ven, niet gewoon xf3xf3k mooi als je op een saaie, bewolkte, grijze standaard dag in een willekeurig seizoen op straat loopt, er geen volijke vogeltjes klinken, je mobiel leeg is en je bijna te laat bent. Maar je wxe9l op de stoeprand kunt gaan lopen en je evenwicht probeert te bewaren op het randje.

Of als je toch maar lacht als het een rotdag is. Neem bijvoorbeeld vandaag. Het is geen meivakantie meer. De 29 graden gisteren in Berlijn lijkt een wanhopige fantasie waarvan ik alleen maar door mijn stoffige korte broek zie ik dat die waar is geweest.

En als ik wat boven voorgaande alinea staat, teruglees maak ik me ook schuldig aan chagrijnig doen op minder mooie dagen. Zoals vandaag.

Maar, aan de andere kant kan ik nu wel mijn chagrijnige hoofd relativeren. Kung fu panda 2 in 3D kijken met vriendlief en nog een lieve vriend was geniaal. En dan in de regen een Magnum eten op een groen balkon dat eigenlijk grijs hoort te zijn maakt het af.

Eigenlijk toch een fijne dag. Whihoe!

On a sunday, riding my bike
I notice, I notice, different things that look alike. – Sonic the Hedgehog, Look alike

Heb je dat wel eens meegemaakt? Dat je je dubbelganger tegenkwam? Vaak is het zo dat als iemand een dubbelganger van mij ziet en ik zie die persoon vervolgens zelf, dat ik dan niet snap waarom zij mijn dubbelganger zou zijn. Ze heeft alleen dezelfde haarkleur, maar voor de rest lijkt ze niet op me. Of ze heeft dezelfde gelaatstrekken, maar dan met een andere haarkleur… Meestal lijken mijn dubbelgangers gewoon niet zo op me.

En laatst zat ik ineens tegenover mijn dubbelganger. Ik had het niet eens door. Eigenlijk leek diegene ook niet eens zo op me: andere haarkleur, ander postuur, andere gelaatstrekken… De lengte kwam misschien een tikkeltje in de buurt, maar ook niet echt. Hij was zelfs een ander geslacht! De enige overeenkomst die ik na een uurtje praten had kunnen noemen zou een zelfde soort humor in dezelfde dosis zijn en een overeenkomende praatgraagheid, maar daar zijn er wel meer van

Toen begon hij over zijn broertje, van tweexebnhalf. Ik ging er gexefnteresseerd op in en vertelde hem pas na een paar minuten dat ik ook zo'n jong broertje heb. Niet veel later vertelde hij over een voorval op een verjaardag van hem. Tussen neus en lippen door zei hij: "Dat is op 16 december", waarop ik reageerde met een lach en een: "Hxe9! Dan ben ik ook jarig!"

Na wat langer praten bleek hij op dezelfde dag in hetzelfde jaar geboren te zijn – maar dan drie uurtjes later dan ik – bleek hij een ongeveer even oud broertje te hebben, uit een even groot gezin met dezelfde verhouding jongens/meisjes te komen, net als ik vaak op de boerderij te zijn gekomen toen we nog klein waren. Ik bij mijn opa, hij op vakantie, en het liefst hielpen we dan bij de koeien, iets met hooi. En ook hij haalde stunts uit, uit onhandigheid. Ik val in een trapgat, hij valt met korfbal, ik kneus een lading ribben en heb daar een tijd last van, hij scheurt kniebanden.

De laatste overeenkomst tussen ons was dat we hier allebei een beetje van ondersteboven waren. Hoe kan je nou zoveel overeenkomsten hebben met iemand xe9n diegene ook nog eens tegenkomen? Toch wel een leuke ervaring…

"Het verhaal gaat dat de praatavond een mooie avond was." – S. Boven

Aan het begin van de avond moest hij vertellen, antwoorden geven op vragen. Dat deed hij graag. Met enthousiasme beantwoorde hij de vragen. Vertelde meer dan nodig. Hier een kwinkslag, daar een serieuze opmerking. Maar zijn enthousiasme kwam voort uit hoop. Hij wist dat hij na de pauze mocht gaan voorlezen.

Hoe verder de avond vorderde hoe verder hij naar het puntje van zijn stoel kroop. Het boek al in zijn hand. Hij wist dat het moment vorderde en kwam alvast in de stemming. Zijn ogen begonnen bij het inleidende verhaaltje al te twinkelen. Op vragen antwoordde hij alvast op voorleestoon. Zijn armgebaren werden al weider, weidser, sneller.

Toen hij eindelijk mocht gaan beginnen las hij voor als een opa die zijn kinderen voorleest. Met een warme stem sleept hij je zo mee in het verhaal dat je niet meer hoort dat hij een accent heeft. Je ziet Abraham staan. Je hoort Sara vragen en Elixebzer mompelen. Het verhaal werkt als een tijdmachine die ons meetrekt naar een paar millenia terug.

Als hij dan ophoudt met vertellen gaat er een zucht door de zaal. We zijn weer in 2011, op een zoldertje waar het ruikt naar tosti's, frituur, bier en mensen. Maar voorin zit nog steeds die man. Op een stoel, nog steeds een beetje terug in de tijd.

Niet met alles zijn we het eens. We geloven niet alles. Maar het verhaal gaat dat hij een goede verteller is.

-n.a.v. praatavond met Nico ter Linden-

Waar de liefde van de lust
Steeds maar weer zal gaan verliezen
Omdat ze nooit kan kiezen
Tussen goed en niet zo kwaad
Maar dat is zoals het gaat        – Blof

Het begon gistermiddag, toen ik weer alleen op mijn kamertje was. Daarvoor had ik er eigenlijk niet zoveel last van:

Donderdagochtend begon de reeks van activiteiten: het begin van het PaCo, met zowel de f.t.praetor als de h.t.-praetor maakte ik de reis naar Helvoirt. Ik had de route niet meer bekeken maar bouwde ruchtsichlos op de bezielende leiding van beide praetoren. Als ik dat niet had gedaan was bij mij de verwarring net zo groot geweest als die van hen: we kwamen een uur eerder op station 's Hertogenbosch aan dan dat welke OV-routeplanner dan ook maar aangaf. Dit had tot gevolg dat we moesten wachten op de voor ons geregelde bus, dat gat kon gelukkig worden opgevuld bij de Burger King met een 'Chicken Tendercrisp'.

Na een fijn PaCo shockeerden we op zaterdagmiddag alle vaste treinreizigers van 's Hertogenbosch naar Utrecht: er zaten plotsklaps zo'n 200 studenten extra in de trein.

En toen was het weekend begonnen. Gezellig bij schoonouders op de bank of voor de TV hangen.

Maandagochtend ging het verder: de stof voor mijn trouwjurk was moetende worden uitgezocht. In alle vroegte stapten mijn schoonmoeder en ik in de auto, op weg naar 't Voorhuus, waar de stof uitgezocht zou worden. Na de meest fantastische stof te hebben uitgezocht konden we weer gaan. Ik kwam niet verder dan station Zwolle, ik zou weer naar Kampen. Maar, waar ik al bang voor was gebeurde: ik liep FQI'ers, amici, tegen het lijf en ik moest en ik zou mee: VGS-NL promoten op het Greijdanus College. Eigenlijk had ik daar wel zin in dus ik ging mee.

Nog geen half uur later werd ik gebeld, ik zou visite krijgen, in mijn beleving drie uur later dan dat zij belde, maar ze was er al. Dus ik ben alsnog naar Kampen gegaan.

Na een gezellige middag en diner met mijn nichtje zat ik weer alleen op mijn kamer. En, zoals gezegd, toen begon het. De verveling sloeg toe. Hard en ongenadig. Zijn strijdmakker 'vermoeidheid' kwam mee. Stilletjes kropen ze in mijn benen, langzaam omhoog naar mijn buik die een dubbele radslag maakte, tot ze op mijn nek zaten, dicht op mijn huid. Ik voelde de adem van de verveling in mijn nek, de vingersvan de vermoeidheid drukten mijn ogen toe. Dietrich Bonhoeffer moest gelaten worden voor wat het was. Mijn studieboeken moesten dichtblijven.

Na een rondje Kampen ben ik mijn bed in gekropen. En de vermoeidheid en verveling slopen weer weg. In de kieren van de kast, onder de drempel, achter mijn krijtbord en onder mijn bed.

Waar ik ook kijk vandaag en wat ik ook hoor. Het is allemaal: "Het leven is zo slecht nog niet." De zon schijnt, het is meivakantie, de bikini's kunnen weer onder het stof vandaan, de werkgever en studie mag even vaarwel gezegd worden en Nederland geniet.

Prima. Tuurlijk. Wat wil je anders, het xeds ook fantastisch weer. En ikzelf heb me er ook schuldig aan gemaakt: in het zonnetje op het strand liggen. De kleine stukjes huid die ik over heb geslagen bij het insmeren met zonnebrandcrxe8me zijn een klein beetje verbrand. Sproeten tieren welig en de wereld ruikt naar zonnebrandcrxe8me en after sun.

Maar, waarom is de wereld, het lxe9ven, niet gewoon xf3xf3k mooi als je op een saaie, bewolkte, grijze standaard dag in een willekeurig seizoen op straat loopt, er geen volijke vogeltjes klinken, je mobiel leeg is en je bijna te laat bent. Maar je wxe9l op de stoeprand kunt gaan lopen en je evenwicht probeert te bewaren op het randje.

Of als je toch maar lacht als het een rotdag is. 

"De enige manier om een trein te halen is de trein ervxf3xf3r te missen." – Gilbert Keith Chesterton

Half 9 x92s avonds. De lucht begint net wat donkerder te worden, maar echt avond lijkt het nog niet. Mijn gezichtshuid trekt een beetje doordat er een sproetenkolonie bij is gekomen, mijn armen vragen, smxe9ken erom om rust te krijgen en mijn benen golven ook nog een beetje na van de kanotocht door de grachten van Groningen.

Het is een heerlijk weekend. Gisteren zijn we in Groningen gekomen en hebben daar het huisje van de zus van een dispuutsgenoot geconfisqueerd. Het huisje blijkt fantastisch te zijn en mijn dispuut, Societas C.L.A.V.I.S. eveneens.

Vrijdagavond hebben we allerlei spontaan opborrelende spellen/activiteiten gedaan en vanmiddag hebben we dus gekanood in de grachten van Groningen. We hadden er heerlijk weer bij en konden

Daarna was men hongerig genoeg om een hapje te gaan eten maar had ik nog energie genoeg om naar het station te rennen, alwaar de trein voor mijn neus weg reed.

En nu zit ik in de trein. Een met draadloos internet, wat me op het idee brengt om een blog te gaan schrijven: doe ik dat ook nog eens. Jammer genoeg gebeurt er in de trein niet zo gek veel. Hopelijk is het spannender (of liever gezelliger, specialer, aparter of grappiger) vanaf Amersfoort. Maar misschien ben ik zelf dan ook wel wat bereikbaarder, als ik niet aangesproken moet worden van achter mijn 15,6×94.

Ja, zo kom je wel door heel Nederland: Van Kampen naar Groningen naar Den Haag naar Delft naar Den Haag naar Zwolle naar Ruurloo en dan weer naar Kampen. Ben xedk even blij dat Nederland niet zo groot is. Dan kan je nog eens van de ene naar de andere kant van het land reizen!

Oh, iets heel anders: we zijn weer een stapje verder met de bruiloft. Maandag naar de coupeuse (of had ik dat al verteld?) en we hebben een x91domineex92 gevraagd. Eigenlijk is hij student maar hij mag hopelijk als we trouwen preken. En mag dat dan meteen uitproberen op onze bruiloft. Een x91echtex92 dominee mag dan de zegen uitspreken, want dat mag mister student nog niet. We moeten de x91echtex92 dominee alleen nog wel even vragen en nog steeds een mooie fotolocatie vinden, maar dat gaat beide wel lukken neem ik zo aan.

Nu eerst lekker naar The Hague voor verjaardag, kitchen warming en bovenal mijn vriendje Yiihaa!

Ps.: het is wat met treinen dit weekend. Met de trein overal heen, de trein missen en dan ook nog een dispuutsgenoot die het continu heeft over 'nachttrein naar Lissabon'.

x93Mooi figuur, mooie lengte en dan xf3xf3k nog eens een mooi koppie erop. Jij kan alles hebben.x94 x96 H te E @ Bruidstuin

Vandaag heb ik trouwjurken bekeken met mijn vader. Samen naar Elburg, naar de Bruidstuin om daar te kijken naar trouwjurken. Tien minuten te laat kwamen we binnenlopen. Een beetje overdonderd van al het wit dat ons tegemoet straalde. Om ons heen niets dan trouwjurken en er werd ons een plaats toegewezen. Met een kop koffie in de hand lieten ze ons even wachten op de mevrouw die ons zou helpen. Laten we haar H noemen.

Zodra H doorhad dat ik rode schoenen mee had bedacht ze dat ik wel een wat speelse jurk kon gebruiken. Ze pakte hele rekken vol van jurken van een bedenkelijk uiterlijk. Maar goed, niet te gauw dingen afschrijven en ze stonden inderdaad ook nog best goed.

Toch nog niet geheel overtuigd wilde ik nog wat andere dingen pakken. En nou nam xedk meer initiatief. Jurk na jurk na jurk kwam aan een rek te hangen en alles wat niet mijn goedkeuring kon wegdragen bleef mooi hangen, of nou ja, correct gezegd: iets minder mooi hangen natuurlijk.

De volgende stap was pashokje in, jurk aan, pashokje uit, paar rondjes draaien, rondjes lopen en het pashokje weer in. Jurk uit, jurk aanx85 en zo telkens hetzelfde riedeltje. Tot de jurken het zat waren, ik statisch en H mij de hele tijd schokken gaf.

Nog xe9xe9n keer de nummer 1, die het toch nog niet helemaal was naar mijn idee. Maar toen kwam H met wat accessoires en details en het wxe1s hem. Helemaal. 90%!

Dus nou 11 april naar de coupeuse, fotox92s laten zien, mijn verhaal doen en dan patroon laten tekenen. Als die jurk dan klaar is, is hij het helemaal. 110%! Geniaal toch!?

En een paar weekjes geleden hebben we al trouwringen gekocht, die ook geniaal zijn en precies wat we willen. De trouwkaart is in de maak, een mooiere vind je niet. En de locaties en fotograaf zijn geregeld. Mooiere en betere vind je niet! En dan hebben we ook nog eens de meest briljante huwelijksreisbestemming: IJsland.

Het is fantastisch allemaal!

Nu nog een huisje